Architektura

Najbardziej charakterystyczna dla Maroka jest architektura islamska. Widoczne jest najlepiej w starówkach miast – w medinach. Sercem mediny jest zawsze najstarszy w mieście meczet, będący jednocześnie głównym domem modlitw miasta. Nieodłącznymi jego elementami jest minaret i fontanna na dziedzińcu meczetu służąca do dokonywania rytualnych ablucji przed modłami. Przy meczecie często mieści się medresa – szkoła koraniczna. Jest ona zwykle zbudowana na planie kwadratu. Jej dziedziniec otaczają krużganki – to północnoafrykańska specyfika. Dają one cień uczącym się, gdyż w tym klimacie zajęcia często odbywały się na wolnym powietrzu. często odbywały się na wolnym powietrzu. Nad krużgankami znajdują się okna cel studentów i profesorów. Medresa ma zazwyczaj także własną salę modlitw.
Wokół meczetu powstawał suk, czyli bazar. Nie był to nigdy pusty plac, lecz plątanina uliczek między domostwami kupców i rzemieślników. Suk tradycyjnie podzielony był na strefy. Najbardziej zaszczytne towary, takie jak dywaniki modlitewne czy książki, sprzedawano najbliżej meczetu. Im dalej od niego, tym brudniejsze lub mniej szanowane rzemiosło było wykonywane i tym mniej prestiżowe towary sprzedawane. Na obrzeżach suku handlowano zwierzętami, na jego peryferiach pracowali garbarze i farbiarze.
Można jednak znaleźć w Maroku także budowle starsze, na przykład pozostałości klasycznej rzymskiej architektury. Najlepszym przykładem są ruiny rzymskiego miasta Volubilis, wpisane na listę Światowego Dziedzictwa Unesco. Miasto wznieśli Rzymianie na przełomie drugiego i trzeciego wieku przed naszą erą, w miejsce osady założonej przez kartagińskich kupców. Dziś można zobaczyć tam charakterystyczne kolumnady świątyń (miedzy innymi pozostałość kapitolu będącego dokładną kopią świątyni Jowisza w Rzymie), pozostałości rzymskich domów i łaźni (term). Zachował się także pokaźny łuk triumfalny.
Interesujące są także ruiny forum – placu będącego sercem miasta, otoczonego świątyniami i sklepami. Całość opasują dawne rzymskie mury miejskie.